چرا برخی فعالان بازار طرح مشارکت در تولید ایران خودرو را «بازی بدون باخت» می‌دانند؟

اقتصادسنج| بررسی سه سناریوی محتمل پیش روی اقتصاد ایران نشان می‌دهد که از نگاه برخی تحلیلگران، طرح مشارکت در تولید بیش از آنکه یک شرط‌بندی بر سر جنگ یا صلح باشد، ابزاری برای پوشش ریسک در برابر تورم و نااطمینانی اقتصادی است؛ به‌گونه‌ای که در سناریوهای مختلف، بازدهی بالقوه خریداران همچنان مثبت ارزیابی می‌شود.

برخی فعالان بازار معتقدند طرح مشارکت در تولید، بیش از آنکه شرط‌بندی روی جنگ یا صلح باشد، نوعی پوشش ریسک در برابر آینده نامطمئن اقتصاد ایران است.

پاسخ کوتاه بعضی تحلیلگران اقتصادی: تقریباً در هیچ سناریویی.

بیایید سه سناریوی محتمل پیش روی اقتصاد ایران را بررسی کنیم:

سناریوی اول: افزایش تنش‌ها

برخی تحلیلگران تورم را تا حدود ۱۵۰ درصد محتمل می‌دانند.

در این حالت:

سود مشارکت ۲۰ درصدی؛ رشد احتمالی قیمت خودرو

یعنی بازدهی بالقوه خریدار می‌تواند به حدود ۱۷۰ درصد برسد.

حتی اگر فرض کنیم افزایش قیمت رسمی محصولات ایران‌خودرو مانند سال‌های گذشته حداکثر حدود ۴۰ درصد باشد، باز هم خریدار حدود ۱۳۰ درصد جلوتر خواهد بود.

نتیجه: برنده بزرگ این سناریو، دارایی‌های واقعی مانند خودرو هستند.

سناریوی دوم: ادامه شرایط فعلی

در این سناریو تورم حدود ۹۰ درصد برآورد می‌شود.

در این حالت:

سود مشارکت ۲۰ درصدی؛  رشد ارزش خودرو

بازدهی بالقوه خریدار می‌تواند به حدود ۱۱۰ درصد برسد.

اگر افزایش قیمت رسمی کارخانه را حداکثر ۴۰ درصد در نظر بگیریم، همچنان حدود ۷۰ درصد سود خالص نسبت به نقطه شروع باقی می‌ماند.

نتیجه: باز هم خریدار از تورم عقب

سناریوی سوم: کاهش تنش‌ها

حتی در خوش‌بینانه‌ترین سناریو نیز تورم صفر نمی‌شود و برخی تحلیلگران تورم حدود ۵۰ درصد را محتمل می‌دانند.

در این حالت:

سود مشارکت ۲۰ درصدی؛ رشد ارزش خودرو

بازدهی بالقوه به حدود ۷۰ درصد می‌رسد.

با فرض افزایش ۴۰ درصدی قیمت رسمی خودرو، همچنان حدود ۳۰ درصد منفعت برای خریدار باقی می‌ماند.

نتیجه: حتی در سناریوی صلح و کاهش تنش‌ها نیز خریدار بازنده نیست.

خلاصه خیلی ساده:

اگر تنش‌ها بیشتر شود: حدود ۱۳۰٪ منفعت بالقوه

اگر شرایط فعلی ادامه پیدا کند: حدود ۷۰٪ منفعت بالقوه

اگر تنش‌ها کاهش پیدا کند: حدود ۳۰٪ منفعت بالقوه

به همین دلیل برخی فعالان بازار معتقدند طرح مشارکت در تولید، بیش از آنکه شرط‌بندی روی جنگ یا صلح باشد، نوعی پوشش ریسک در برابر آینده نامطمئن اقتصاد ایران است.